RFA, znana również jako termolezja, to nowoczesny i bezpieczny zabieg. Lekarze stosują go, aby przynieść ulgę w bólu stawów biodrowych, kolanowych, barkowych oraz stawów krzyżowo-biodrowych.

Czym Jest Ablacja Prądem o Częstotliwości Radiowej (RFA)?

Ablacja prądem o częstotliwości radiowej (RFA) to małoinwazyjna technika leczenia bólu. Polega ona na precyzyjnym wyłączeniu na pewien czas nerwów czuciowych, które przewodzą sygnały bólowe z chorego stawu do mózgu.

1. Jak to działa? Lekarz ortopeda precyzyjnie wprowadza cienką igłę (elektrodę) w okolicę nerwów. Kontroluje on ten proces za pomocą obrazowania radiologicznego (najczęściej ramię-C). To właśnie te nerwy odpowiadają za czucie bólu w stawie.

2. Prąd Radiowy: Elektroda emituje prąd o wysokiej częstotliwości radiowej. W konsekwencji, energia tego prądu wytwarza ciepło wokół końcówki igły.

3. Termolezja (Wyłączenie): Kontrolowana temperatura powoduje koagulację białek w nerwie. Dzięki temu, tymczasowo blokuje jego zdolność do przewodzenia bodźców bólowych. Nerw nie zostaje przecięty ani trwale uszkodzony, lecz zostaje „uśpiony” na czas trwania efektu zabiegu.

💪 Zastosowanie RFA w Bólu Stawów

Ablacja prądem o częstotliwości radiowej jest szczególnie polecana pacjentom. Dotyczy to osób, u których standardowe metody leczenia (leki, iniekcje sterydowe, fizjoterapia) nie przynoszą trwałej/wystarczającej poprawy. Ponadto, badania naukowe potwierdzają skuteczność RFA w redukcji przewlekłego bólu w następujących obszarach:

1. Ból Stawu Biodrowego

• Wskazanie: Najczęściej dotyczy to przewlekłego bólu spowodowanego zaawansowaną chorobą zwyrodnieniową (osteoartrozą). W szczególności zabieg stosuje się, gdy pacjent kwalifikuje się do endoprotezoplastyki, ale z różnych powodów zabieg musi być odroczony (np. ze względu na stan zdrowia).

• Mechanizm: Procedura celuje w nerwy czuciowe odchodzące od stawu biodrowego (np. gałęzie nerwów udowego i zasłonowego).

2. Ból Stawu Kolanowego

• Wskazanie: Przewlekły ból kolana u pacjentów z ciężką osteoartrozą. Dotyczy to osób, które nie są kandydatami do operacji lub oczekują na endoprotezoplastykę.

• Mechanizm: Procedura koncentruje się na nerwach stawowych (gałęziach genikularnych), które unerwiają przednią i boczną część stawu. Zatem jest to jedna z najczęściej stosowanych i najlepiej udokumentowanych form RFA w ortopedii.

3. Ból Stawów Krzyżowo-Biodrowych (Sacroiliac Joint – SIJ)

• Wskazanie: Ból zlokalizowany w dolnej części pleców i pośladków. Wynika on z dysfunkcji lub zwyrodnienia stawu krzyżowo-biodrowego.

• Mechanizm: RFA jest uznawana za jedną z najbardziej skutecznych długoterminowo opcji leczenia przewlekłego bólu SIJ. W tym przypadku lekarz celuje w boczne gałęzie nerwów rdzeniowych (L4–S3), które unerwiają ten staw.

4. Ból Stawu Barkowego

• Wskazanie: Przewlekły ból barku, często związany ze zmianami zwyrodnieniowymi lub niestabilnością/uszkodzeniem stożka rotatorów. Dotyczy to sytuacji, kiedy ból dominuje nad dysfunkcją ruchową.

• Mechanizm: Procedura polega na celowaniu w nerwy czuciowe unerwiające staw barkowy (np. nerw pachowy, nerw nadłopatkowy).

✅ Główne Zalety RFA dla Pacjenta

Ablacja prądem o częstotliwości radiowej to atrakcyjna alternatywa. Oferuje ją zamiast inwazyjnej chirurgii i ciągłego przyjmowania leków przeciwbólowych. Tym samym, zapewnia pacjentom wiele korzyści:

⚠️ Ryzyka i Możliwe Powikłania

Jak każda procedura medyczna, ablacja prądem o częstotliwości radiowej wiąże się z pewnym ryzykiem. Jest ono jednak niskie. Ryzyko to jest znacznie mniejsze niż w przypadku operacji.

• Tymczasowy Dyskomfort/Wzrost Bólu: Przez kilka dni po zabiegu może wystąpić nasilony, lecz przemijający ból lub obrzęk w miejscu wkłucia. Jest to normalna reakcja na uszkodzenie cieplne nerwu.

• Miejscowe Siniaki i Krwawienie: Te objawy mogą wystąpić w miejscu wkłucia, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki rozrzedzające krew.

• Infekcja: Ryzyko infekcji jest minimalne. Zabieg odbywa się w warunkach sterylnych, jednak istnieje możliwość wystąpienia zakażenia.

• Uszkodzenie Nerwów Ruchowych: Teoretycznie jest to możliwe, lecz zdarza się niezwykle rzadko. Procedura odbywa się bowiem pod ścisłą kontrolą obrazowania. Ponadto, często stosuje się testy stymulacji czuciowej/ruchowej przed właściwą ablacją.

Ważne: Procedurę RFA powinien wykonywać doświadczony ortopeda lub specjalista leczenia bólu. Musi on mieć duże doświadczenie w precyzyjnym obrazowaniu (fluoroskopia lub USG) i technikach małoinwazyjnych.

🔑 Podsumowanie – Kiedy Myśleć o RFA?

Jeżeli zmagasz się z przewlekłym, wyniszczającym bólem stawu (biodra, kolana, barku, SIJ), a leczenie zachowawcze nie przyniosło oczekiwanej ulgi, porozmawiaj ze swoim ortopedą o ablacji prądem o częstotliwości radiowej. Jest to metoda:

1. Potwierdzona klinicznie w leczeniu bólu stawów (szczególnie w osteoartrozie).

2. Małoinwazyjna i bezpieczna.

3. Zapewniająca długotrwałą ulgę, bez konieczności codziennego przyjmowania silnych leków.

Pamiętaj: RFA nie leczy samej przyczyny choroby (np. zwyrodnienia stawu). Natomiast skutecznie wyłącza sygnał bólowy. Dzięki temu pozwala pacjentowi na powrót do aktywności i lepszą jakość życia.

Artykuł 🔥 Ulga w Przewlekłym Bólu Stawów: Ablacja Prądem o Częstotliwości Radiowej (RFA) – Skuteczna Metoda Redukcji Bólu Biodra, Kolana i Innych Stawów pochodzi z serwisu Twój Ortopeda.

Innowacyjna obustronna endoprotezoplastyka stawów biodrowych

**Poznań, 3 marca 2025 r.** – Uniwersytecki Szpital Kliniczny (USK) w Poznaniu ogłosił pełen sukces zespołu ortopedów, który przeprowadził jednoczasową implantację endoprotez do obu stawów biodrowych z wykorzystaniem małoinwazyjnego przedniego dostępu (DAA) w wersji „bikini”. Zabieg ten został wykonany ze względu na obustronny charakter zmian w stawach biodrowych pacjenta, silne dolegliwości bólowe oraz brak poprawy po leczeniu przeciwbólowym, co znacząco wpłynęło na pogorszenie jakości chodu.

„Jako zespół chcieliśmy wyjść naprzeciw potrzebom pacjenta i jak najszybciej przywrócić mu komfort życia,” powiedział lek. Konrad Chudy, kierownik zespołu operacyjnego.

„Operacja zakończyła się pełnym sukcesem, trwała 95 minut i charakteryzowała się minimalną utratą krwi. Było to ukoronowanie ponad pięcioletnich doświadczeń zespołu USK w technikach małoinwazyjnej implantacji endoprotez stawu biodrowego,” dodał dr n. med. Bartosz Łukaszewski, kierownik oddziału.

Dr Konrad Chudy: „Małoinwazyjny dostęp przedni (DAA) charakteryzuje się wejściem do stawu biodrowego bez uszkodzenia mięśni. Żaden z nich nie jest odcinany, jedynie dokonujemy ich rozchylenia w naturalnych przedziałach anatomicznych. Dzięki temu obserwujemy dużo mniejszą utratę krwi u chorych oraz bardzo dobrą stabilność stawu od samego początku. Cieszy nas rosnąca świadomość i zaufanie ze strony chorych, wybierających naszą placówkę.”

W przeszłości pacjenci musieli odczekać przynajmniej 3 miesiące między operacją jednego i drugiego biodra. Dzięki jednoczasowej operacji skracamy okres rehabilitacji. Zaletą przedniego dostępu jest również szybszy powrót do aktywności oraz skrócenie rehabilitacji.

Zabieg został wykonany dzięki współpracy z firmą Massmedica , dystrybutora implantów marki Corin.

Obecnie wykonanie jednoczasowej obustronnej endoprotezoplastyki stawów biodrowych nie jest zabiegiem możliwym do wykonania w ramach publicznego systemu ubezpieczenia zdrowotnego.

Zespół operacyjny w składzie: lek. Konrad Chudy, dr n. med. Bartosz Łukaszewski, lek. Bogusz Polcyn; pielęgniarki asystujące: mgr Anna Kanoniczak i dr n. med. Katarzyna Kozłowska; zespół anestezjologiczny: dr Marta Iwańska i dr Michał Burszewski; pielęgniarz anestezjologiczny: Kupiś Michael

Operowany pacjent czuje się bardzo dobrze i jest w trakcie usprawniania. Planowany jest do wypisu po dwóch dniach pobytu w szpitalu.

Serdecznie gratulujemy Zespołowi Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Poznaniu za ich wkład w poprawę jakości życia pacjentów.

Źrródło: https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=pfbid0j5pup4hyRDDYroBP1EakLQ1e3HXEyR1PrkiFPjUftftXV6CeUUSuc3xFRfe6PoCsl&id=100063954345003

Artykuł Innowacyjna obustronna endoprotezoplastyka stawów biodrowych pochodzi z serwisu Twój Ortopeda.

Osocze bogatopłytkowe (PRP) to skoncentrowana postać płytek krwi, która jest uzyskiwana z krwi pacjenta. Płytki krwi zawierają czynniki wzrostu, które wspomagają regenerację tkanek. PRP jest stosowane w leczeniu:

– Uszkodzeń stawów (np. zapalenie stawów, choroba zwyrodnieniowa stawów)

– Tendinopatii (np. łokieć tenisisty, tendinopatia Achillesa)

– Zapalenia rozcięgien (np. zapalenie powięzi i rozcięgna podeszwowego)

– Zaburzenia zrostu kostnego

Komórki tłuszczu (ACA)

Komórki tłuszczu (ACA) to komórki macierzyste pobierane z tkanki tłuszczowej pacjenta. ACA jest stosowane w leczeniu:

– Choroby zwyrodnieniowej stawów

– Uszkodzeń chrząstek

– Zapalenia nadkłykcia (np. łokieć tenisisty)

Przeciwwskazania

Należy pamiętać, że nie wszyscy pacjenci są kandydatami do tych zabiegów.

Przeciwwskazaniami do PRP i ACA są:

– Infekcje w miejscu planowanego zabiegu

– Choroby krwi

– Użycie niektórych leków przeciwzapalnych (np. ibuprofen, ketoprofen)

Przygotowanie do zabiegu

Przed zabiegiem pacjent powinien:

– Nawodnić się (minimum 2-3 litry wody w dniu przed i w dniu zabiegu)

– Unikać leków przeciwzapalnych (np. ibuprofen, ketoprofen) przez 3 dni przed i 4 tygodnie po zabiegu

Postępowanie pozabiegowe

Po zabiegu pacjent powinien:

– Unikać intensywnych ćwiczeń fizycznych przez kilka dni

– Regularnie stosować zalecenia lekarza dotyczące rehabilitacji i kontroli stanu zdrowia

Zabiegi PRP i ACA są wykonywane przez wykwalifikowanych specjalistów ortopedii, którzy korzystają z systemów firmy Arthrex.

Profesjonalizm lekarzy i zaawansowane technologie zapewniają pacjentom bezpieczne i skuteczne leczenie.

Artykuł Jak działa osocze bogatopłytkowe (PRP) i komórki tłuszczu (ACA) w ortopedii? pochodzi z serwisu Twój Ortopeda.

Co to jest złamanie obojczyka?

Obojczyk to kość o charakterystycznym, łukowatym kształcie, która łączy mostek z łopatką. Jego lokalizacja i sposób ułożenia sprawiają, że jest narażony na złamania, szczególnie w wyniku urazów bezpośrednich lub pośrednich. Złamanie obojczyka może dotyczyć:

• Środkowej części obojczyka – najczęstszy typ złamania, występujący w około 80% przypadków.
• Końca bliższego (przy mostku) – rzadszy typ, ale bardziej skomplikowany.
• Końca dalszego (przy łopatce) – również rzadszy, ale wymaga szczególnej uwagi ze względu na bliskość stawu barkowo-obojczykowego oraz więzadeł.

Przyczyny złamania obojczyka

Złamanie obojczyka jest najczęściej wynikiem urazu bezpośredniego lub upadku na wyciągniętą rękę, co powoduje przeniesienie siły na obojczyk i jego złamanie. Do najczęstszych przyczyn złamania obojczyka należą:

• Upadki podczas sportów takich jak jazda na rowerze, narty, snowboard, piłka nożna czy koszykówka.
• Wypadki komunikacyjne – upadki z motocykli czy rowerów.
• Urazy podczas porodu – u noworodków złamanie obojczyka może zdarzyć się podczas trudnego porodu.

Osoby aktywne fizycznie, a także dzieci, są szczególnie narażone na tego typu urazy z powodu częstszego narażenia na wypadki.

Objawy złamania obojczyka

Do najczęstszych objawów złamania obojczyka należą:

• Silny ból w okolicy obojczyka, nasilający się podczas ruchu ramienia.
• Deformacja w okolicy złamania – może być widoczna jako charakterystyczne wybrzuszenie lub zapadnięcie.
• Obrzęk i zasinienie w miejscu urazu.
• Ograniczona ruchomość ramienia i trudności z podniesieniem ręki.
• Trzaski lub odczucie przemieszczania się fragmentów kości przy próbie ruchu.

W przypadku podejrzenia złamania obojczyka należy jak najszybciej zgłosić się do lekarza, który na podstawie badania klinicznego i zdjęcia rentgenowskiego potwierdzi diagnozę oraz oceni stopień złamania.

Leczenie złamania obojczyka

Leczenie złamania obojczyka zależy od rodzaju złamania, stopnia przemieszczenia fragmentów kości oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Można podzielić je na leczenie zachowawcze i operacyjne.

1. Leczenie zachowawcze

Wiele złamań obojczyka (szczególnie te bez dużego przemieszczenia) można leczyć zachowawczo. Leczenie to obejmuje:

• Unieruchomienie w specjalnej opasce lub ortezie (tzw. ósemka) przez okres 3-6 tygodni, w zależności od stopnia złamania.
• Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne (NLPZ), które pomagają łagodzić ból i zmniejszać stan zapalny.
• Kontrole radiologiczne, aby monitorować proces gojenia i upewnić się, że kość zrasta się prawidłowo.

Podczas leczenia zachowawczego zaleca się ograniczenie ruchów ramieniem oraz noszenie ręki w temblaku, aby odciążyć obojczyk i zapobiec dodatkowym urazom.

Nie jest to komfortowa metoda leczenia dla chorego, ze względu na formę unieruchomienia. Wymaga dużej dyscypliny od pacjenta oraz nie zapewnia przewidywalnych wyników.

2. Leczenie operacyjne

Leczenie operacyjne jest konieczne w przypadku złamań z dużym przemieszczeniem, złamań wieloodłamowych, złamań otwartych lub gdy kość nie zrasta się prawidłowo w wyniku leczenia zachowawczego. Daje również dużo bardziej przewidywalne wyniki oraz często pełen powrót do sprawności. Do najczęściej stosowanych technik chirurgicznych należą:

• Zespolenie za pomocą płytek i śrub – polega na stabilizacji fragmentów kości za pomocą metalowych płytek, które utrzymują je w prawidłowej pozycji.
• Zespolenie gwoździem śródszpikowym – w mniej skomplikowanych przypadkach stosuje się specjalny gwintowany gwóźdź śródszpikowy, który stabilizuje kość wewnątrz jamy szpikowej. Jest łatwy do usunięcia w warunkach ambulatoryjnych po uzyskaniu zrostu kostnego oraz wymaga wykonania mniejszego cięcia niż zespolenie płytowe.
• Rekonstrukcja z wykorzystaniem przeszczepów kostnych – w skomplikowanych przypadkach, gdy dochodzi do utraty fragmentu kości, może być konieczne zastosowanie przeszczepu kostnego.

Operacja złamania obojczyka wymaga późniejszej rehabilitacji, aby przywrócić pełną funkcjonalność ramienia.

3. Rehabilitacja

Rehabilitacja po złamaniu obojczyka jest kluczowa dla przywrócenia pełnej sprawności kończyny. Proces rehabilitacyjny obejmuje:

• Ćwiczenia zwiększające zakres ruchu, które stopniowo wprowadzane są po unieruchomieniu.
• Ćwiczenia wzmacniające mięśnie ramienia, barku i klatki piersiowej.
• Fizykoterapię, która może obejmować zabiegi takie jak ultradźwięki czy laseroterapia w celu przyspieszenia gojenia i zmniejszenia obrzęku.

Rehabilitacja trwa zazwyczaj kilka tygodni, ale może się różnić w zależności od stopnia złamania oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta.

Powikłania złamania obojczyka

Złamanie obojczyka zazwyczaj goi się bez większych komplikacji, ale w niektórych przypadkach mogą wystąpić powikłania, takie jak:

• Zaburzenia zrostu kości – kość może nie zrosnąć się prawidłowo, co prowadzi do trwałej deformacji.
• Przewlekły ból lub ograniczenie ruchomości – szczególnie w przypadkach, gdy rehabilitacja nie została przeprowadzona prawidłowo lub w przypadku wygojenia obojczyka ze skróceniem.
• Złamanie otwarte – ryzyko infekcji w przypadku złamań, w których kość przebija skórę.

Podsumowanie

Złamanie obojczyka to częsty uraz, który może dotyczyć osób w każdym wieku. W większości przypadków leczenie zachowawcze przynosi dobre rezultaty, ale w przypadkach złamań skomplikowanych może być konieczna interwencja chirurgiczna. Odpowiednia rehabilitacja jest kluczowa dla przywrócenia pełnej funkcji ramienia i zapobiegania powikłaniom. Jeśli podejrzewasz złamanie obojczyka, niezwłocznie zgłoś się do ortopedy, który zaproponuje najlepszą formę leczenia.

Źródła:

1. Robinson, C. M. (1998). Fractures of the clavicle in the adult: epidemiology and classification. Journal of Bone and Joint Surgery, 80(3), 476-484.
2. Hill, J. M., McGuire, M. H., & Crosby, L. A. (1997). Closed treatment of displaced middle-third fractures of the clavicle gives poor results. Journal of Bone and Joint Surgery, 79(4), 537-539.
3. Canadian Orthopaedic Trauma Society. (2007). Nonoperative treatment compared with plate fixation of displaced midshaft clavicular fractures. Journal of Bone and Joint Surgery, 89(1), 1-10.

Artykuł Złamanie obojczyka: przyczyny, objawy i metody leczenia pochodzi z serwisu Twój Ortopeda.

Przyczyny złamania końca dalszego kości promieniowej

Do złamania końca dalszego kości promieniowej dochodzi najczęściej w wyniku upadku na wyprostowaną rękę, gdy cała siła uderzenia przenosi się na nadgarstek. Występuje ono zarówno u młodszych, aktywnych osób (np. podczas sportów kontaktowych, jazdy na rowerze czy nartach), jak i u starszych pacjentów, u których kości są bardziej kruche z powodu osteoporozy. W grupie starszych pacjentów złamania tego typu są częstym skutkiem upadków na skutek utraty równowagi.

Złamania końca dalszego kości promieniowej klasycznie dzieli się na kilka typów, w tym:

• Złamanie Collesa – najczęstszy typ, w którym fragmenty kości przesuwają się w kierunku grzbietowym (do góry).
• Złamanie Smitha – fragment kości przemieszcza się w stronę dłoniową (w dół).
• Złamanie otwarte – kość przebija skórę, co wymaga natychmiastowej interwencji chirurgicznej.

Objawy złamania końca dalszego kości promieniowej

Do głównych objawów złamania kości promieniowej należą:

• Silny ból w okolicy nadgarstka, który nasila się przy próbie ruchu.
• Obrzęk oraz zasinienie w okolicy złamania.
• Deformacja nadgarstka, widoczna jako nienaturalne wygięcie lub skrócenie przedramienia.
• Ograniczona ruchomość nadgarstka i palców.
• W niektórych przypadkach mogą wystąpić objawy neurologiczne, takie jak drętwienie lub mrowienie w palcach, spowodowane uciskiem na nerwy.

W przypadku wystąpienia tych objawów, należy jak najszybciej udać się do SOR, gdzie lekarz wykona badanie kliniczne i zleci wykonanie zdjęcia rentgenowskiego w celu potwierdzenia diagnozy oraz oceny stopnia uszkodzenia kości.

Leczenie złamania końca dalszego kości promieniowej

Leczenie złamania kości promieniowej zależy od stopnia przemieszczenia fragmentów kości, rodzaju złamania oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Może obejmować zarówno metody zachowawcze, jak i operacyjne.

1. Leczenie zachowawcze

Jeżeli złamanie nie jest przemieszczone lub przemieszczenie jest minimalne, leczenie może ograniczyć się do:

• Nastawienia złamania (repozycji), które polega na ręcznym przywróceniu kości do prawidłowego ustawienia przez lekarza ortopedę.
• Unieruchomienia w gipsie – po repozycji kość zostaje unieruchomiona za pomocą gipsu lub szyny na okres od 4 do 6 tygodni, aby zapewnić jej prawidłowe zrosty.
• Regularnych kontroli radiologicznych, które pozwalają monitorować proces gojenia i sprawdzać, czy kość zrasta się prawidłowo.

2. Leczenie operacyjne

W przypadku złamań z przemieszczeniem, złamań wieloodłamowych, przezstawowych, wysokoenergetycznych lub gdy repozycja zamknięta nie przynosi oczekiwanych efektów, konieczne jest leczenie chirurgiczne. Metody operacyjne obejmują:

• Zespolenie wewnętrzne za pomocą płytek i śrub – polega na otwarciu złamania i stabilizacji kości za pomocą metalowej płytki i śrub, co zapewnia właściwe ustawienie kości i jej szybszy zrost.
• Zespolenie zewnętrzne – stosuje się w przypadkach, gdy złamanie jest zbyt skomplikowane lub gdy istnieje duże ryzyko infekcji. Polega ono na umieszczeniu ramki stabilizującej na zewnątrz skóry, która utrzymuje kość w odpowiedniej pozycji.
• Stabilizacja drutami Kirschnera – w mniej skomplikowanych przypadkach można zastosować druty, które stabilizują złamanie przez skórę.

3. Rehabilitacja

Po zakończeniu leczenia (zarówno zachowawczego, jak i operacyjnego), niezwykle ważna jest odpowiednia rehabilitacja. Proces ten obejmuje:

• Ćwiczenia zakresu ruchu – mają na celu przywrócenie pełnej ruchomości w nadgarstku oraz stawach palców.
• Ćwiczenia wzmacniające – stopniowo wprowadzane ćwiczenia wzmacniające mięśnie przedramienia i nadgarstka, aby zapobiec osłabieniu mięśni.
• Fizykoterapia – w niektórych przypadkach stosuje się zabiegi takie jak ultradźwięki czy laseroterapia, które przyspieszają proces gojenia oraz zmniejszają ból i obrzęk.

Powikłania złamania końca dalszego kości promieniowej

W większości przypadków złamanie końca dalszego kości promieniowej goi się bez większych powikłań, jednak w niektórych przypadkach mogą wystąpić komplikacje, takie jak:

• Zespół Sudecka (kompleksowy zespół bólu regionalnego – CRPS) – to rzadkie powikłanie charakteryzujące się przewlekłym bólem, obrzękiem i sztywnością stawu – najczęściej występuje u chorych leczonych nieoperacyjnie optrunkiem gipsowym w przymusowym ustawieniu nadgarstka.
• Ograniczenie ruchomości nadgarstka, zwłaszcza w przypadku nieprawidłowego zrostu kości.
• Trwałe zniekształcenie nadgarstka, jeśli kość nie zostanie prawidłowo nastawiona.
• Pourazowy zespół kanału nadgarstka

Podsumowanie

Złamanie końca dalszego kości promieniowej to częsty uraz, który może wystąpić zarówno u młodych, jak i starszych pacjentów. Wczesne rozpoznanie oraz odpowiednie leczenie, zarówno zachowawcze, jak i operacyjne, mają kluczowe znaczenie dla pełnego powrotu do zdrowia. Po zakończeniu leczenia nieodzownym elementem jest rehabilitacja, która pozwala na odzyskanie pełnej funkcji nadgarstka. W przypadku podejrzenia złamania zawsze należy zgłosić się do ortopedy, aby szybko podjąć odpowiednie działania.

Źródła:

1. Diaz-Garcia, R. J., Oda, T., & Shauver, M. J. (2011). A systematic review of outcomes and complications of treating unstable distal radius fractures in the elderly. Journal of Hand Surgery, 36(5), 824-835.
2. Rhee, P. C., & Kakar, S. (2015). The management of distal radius fractures. Journal of Hand Surgery, 40(3), 595-604.
3. Walenkamp, M. M., Mulders, M. A., & Goslings, J. C. (2017). Functional outcomes and general health status after surgical treatment of distal radius fractures. Journal of Orthopaedic Surgery, 25(1), 230949901769270.

Artykuł Złamanie końca dalszego kości promieniowej: przyczyny, objawy i leczenie pochodzi z serwisu Twój Ortopeda.

Co to są zmiany zwyrodnieniowe stawu CMC?

Zmiany zwyrodnieniowe (artroza) stawu CMC dotyczą głównie stawu pomiędzy kością czworoboczną większą a pierwszą kością śródręcza. Jest to choroba, w której dochodzi do stopniowego uszkodzenia chrząstki stawowej, co powoduje tarcie kości o kość, ból, sztywność oraz ograniczenie ruchomości. Chrząstka, która w normalnych warunkach działa jako „amortyzator”, zaczyna zanikać, a powierzchnie stawowe ulegają deformacji.

Przyczyny zmian zwyrodnieniowych stawu CMC

Główną przyczyną zmian zwyrodnieniowych stawu CMC jest proces starzenia oraz nadmierne obciążenie stawu w wyniku codziennej aktywności, takiej jak:

• Wykonywanie powtarzalnych ruchów kciuka.
• Długotrwałe obciążenie dłoni podczas pracy fizycznej.
• Reumatoidalne zapalenie stawów (które może przyspieszyć proces zwyrodnieniowy).

W przypadku niektórych osób predyspozycje genetyczne, np. luźniejsze więzadła stawowe, mogą również prowadzić do szybszego rozwoju choroby.

Objawy zmian zwyrodnieniowych stawu CMC

Najczęstsze objawy zwyrodnienia stawu CMC to:

• Ból w okolicy podstawy kciuka, nasilający się podczas chwytania lub ściskania przedmiotów.
• Sztywność stawu, szczególnie rano lub po dłuższym okresie bez ruchu.
• Ograniczenie ruchomości kciuka, utrudniające codzienne czynności.
• Obrzęk oraz widoczne zniekształcenie stawu.
• Osłabienie siły chwytu, co może prowadzić do trudności z podnoszeniem cięższych przedmiotów.

Jeśli objawy te występują, warto udać się do specjalisty, który postawi diagnozę na podstawie badania klinicznego oraz zdjęć rentgenowskich, pozwalających ocenić stopień zaawansowania choroby.

Leczenie zmian zwyrodnieniowych stawu CMC

Leczenie artrozy stawu CMC zależy od stopnia zaawansowania choroby oraz nasilenia objawów. Obejmuje ono zarówno metody zachowawcze, jak i chirurgiczne, w przypadku gdy leczenie nieoperacyjne nie przynosi efektów.

1. Leczenie zachowawcze

W początkowych stadiach choroby oraz przy łagodniejszych objawach stosuje się:

• Unieruchomienie kciuka za pomocą specjalnych ortez lub stabilizatorów, co zmniejsza obciążenie stawu.
• Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne – NLPZ), które łagodzą ból i zmniejszają stan zapalny.
• Zastrzyki dostawowe z kwasu hialuronowego lub kortykosteroidów – pomagają złagodzić stan zapalny oraz poprawić smarowanie stawu.
• Fizjoterapia – obejmuje ćwiczenia wzmacniające mięśnie dłoni i przedramienia oraz terapie manualne, które poprawiają ruchomość stawu i zmniejszają dolegliwości bólowe.

2. Leczenie chirurgiczne

Jeżeli metody zachowawcze nie przynoszą ulgi, a ból i dysfunkcja stawu CMC znacząco utrudniają życie, zaleca się operację. Do najczęściej stosowanych metod chirurgicznych należą:

• Osteotomia – polega na korekcji kształtu kości w celu zmniejszenia nacisku na staw.
• Artrodeza stawu CMC – polega na usztywnieniu stawu w pozycji funkcjonalnej. Po operacji staw nie będzie się już ruszał, ale ból zostanie wyeliminowany.
• Trapezektomia z ligamentoplastyką – to jedna z nowocześniejszych metod, w której usuwa się kość czworoboczną większą (trapez) i rekonstruuje więzadło, co pozwala na zachowanie funkcji kciuka.
• Endoprotezoplastyka stawu CMC – polega na wszczepieniu sztucznej protezy stawu. Ta metoda jest coraz bardziej popularna, ponieważ pozwala na zachowanie ruchomości kciuka przy jednoczesnym eliminowaniu bólu.

Rehabilitacja po zabiegu

Po operacji konieczna jest rehabilitacja, aby przywrócić sprawność kciuka oraz siłę chwytu. Okres rekonwalescencji zależy od rodzaju zabiegu, ale zazwyczaj trwa kilka tygodni do kilku miesięcy. Proces rehabilitacji obejmuje ćwiczenia mające na celu zwiększenie zakresu ruchu, wzmacnianie mięśni oraz poprawę koordynacji ruchowej kciuka.

Podsumowanie

Zmiany zwyrodnieniowe stawu CMC to częsta dolegliwość, która może znacząco wpłynąć na jakość życia. Wczesne rozpoznanie i podjęcie odpowiedniego leczenia może złagodzić objawy i spowolnić postęp choroby. W przypadku zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych dostępne są nowoczesne techniki chirurgiczne, które przywracają sprawność kciuka i eliminują ból. W każdym przypadku warto skonsultować się z ortopedą, aby omówić najlepsze opcje leczenia dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Źródła:

1. Eaton, R. G., & Littler, J. W. (1973). A study of the trapeziometacarpal joint. Journal of Bone and Joint Surgery, 55(3), 595-604.
2. Vermeulen, G. M., Slijper, H., Feitz, R., & Hoogstraten, H. W. (2011). Surgical management of primary thumb carpometacarpal osteoarthritis: a systematic review. Journal of Hand Surgery, 36(1), 157-169.
3. Swigart, C. R., & Eaton, R. G. (2009). Thumb carpometacarpal osteoarthritis: A biomechanical and clinical review. Hand Clinics, 25(3), 297-308.

Artykuł Zmiany zwyrodnieniowe stawu CMC: przyczyny, objawy i metody leczenia pochodzi z serwisu Twój Ortopeda.

Objawy i diagnostyka zerwania przyczepu dystalnego bicepsa

Zerwanie przyczepu dystalnego bicepsa najczęściej pojawia się w wyniku nagłego obciążenia na mięsień, szczególnie podczas aktywności fizycznych związanych z podnoszeniem ciężarów. Do głównych objawów zerwania zaliczamy:

• Nagły, ostry ból w okolicy łokcia.
• Obrzęk i siniak w okolicy przedramienia.
• Osłabienie siły mięśniowej w ramieniu.
• Uczucie „przeskoku” mięśnia lub deformacja bicepsa („ramię Popeye’a”).

W celu postawienia diagnozy ortopeda wykonuje badanie kliniczne, a następnie zleca badania obrazowe, takie jak USG lub rezonans magnetyczny (MRI), które pozwalają ocenić zakres uszkodzenia.

Leczenie – rekonstrukcja przyczepu dystalnego bicepsa

Zerwanie przyczepu dystalnego bicepsa najczęściej wymaga leczenia operacyjnego, aby przywrócić pełną funkcję ręki. Istnieją różne metody operacyjne, a jedną z najbardziej nowoczesnych i skutecznych jest zastosowanie systemu Arthrex, który umożliwia precyzyjną rekonstrukcję ścięgna.

Metody rekonstrukcji – technika inlay i onlay

Rekonstrukcja przyczepu dystalnego bicepsa z użyciem systemu Arthrex może odbywać się na dwa sposoby: metodą inlay oraz onlay.

• Metoda inlay polega na mocowaniu ścięgna wewnątrz kanału kostnego (głębsza stabilizacja). Ścięgno jest umieszczane w kości, co pozwala na szybkie i stabilne zespolenie z kością.
• Metoda onlay opiera się na zewnętrznym mocowaniu ścięgna, bez głębokiego osadzania w kości. Ścięgno jest przyczepiane do powierzchni kości, co umożliwia jego prawidłowe ustawienie i stabilizację.

System Arthrex oferuje specjalistyczne implanty, jak np. korki biowchłanialne, które pomagają przytwierdzić ścięgno do kości, jednocześnie minimalizując ryzyko komplikacji. Nowoczesne narzędzia Arthrex pozwalają na mało inwazyjną operację, co oznacza mniejsze ryzyko infekcji i szybszą rekonwalescencję.

Rehabilitacja po operacji

Rehabilitacja po rekonstrukcji przyczepu dystalnego bicepsa odgrywa kluczową rolę w powrocie do pełnej sprawności. Proces rehabilitacji można podzielić na kilka etapów:

1. Faza unieruchomienia (0-4 tygodnie): Po operacji ramię zostaje unieruchomione w temblaku, aby zapewnić prawidłowe gojenie się ścięgna. W tym czasie pacjent powinien unikać ruchów, które mogłyby obciążyć operowane ścięgno.
2. Faza wczesnej mobilizacji (4-6 tygodni): Wprowadzane są pierwsze ćwiczenia ruchowe, które mają na celu przywrócenie zakresu ruchu w łokciu, ale bez obciążania mięśnia bicepsa. Rehabilitant monitoruje postępy pacjenta i dostosowuje plan terapii.
3. Faza wzmacniania (6-12 tygodni): Pacjent zaczyna wykonywać ćwiczenia wzmacniające, które stopniowo zwiększają siłę mięśniową bicepsa i innych mięśni w okolicy ramienia. Ćwiczenia odbywają się pod kontrolą fizjoterapeuty, aby uniknąć przeciążeń.
4. Powrót do pełnej aktywności (po 12 tygodniach): Po około 3 miesiącach pacjent może stopniowo wracać do pełnej aktywności fizycznej, w tym do podnoszenia ciężarów oraz innych czynności wymagających siły bicepsa.

Podsumowanie

Zerwanie przyczepu dystalnego bicepsa to poważny uraz, który wymaga specjalistycznego leczenia operacyjnego. Nowoczesne metody rekonstrukcji z użyciem systemu Arthrex, takie jak techniki inlay i onlay, oferują skuteczne i trwałe rozwiązania. Ważnym elementem leczenia jest rehabilitacja, która pozwala pacjentowi wrócić do pełnej sprawności. W przypadku podejrzenia zerwania przyczepu bicepsa, należy jak najszybciej skonsultować się z ortopedą, aby zaplanować odpowiednie leczenie.

Źródła:

1. Baker, B. E., Bierwagen, D., & Cote, M. (2018). Distal biceps tendon repair techniques: A systematic review. Journal of Shoulder and Elbow Surgery, 27(4), 811-819.
2. Arthrex. (2020). Distal Biceps Tendon Repair. Arthrex.com.
3. Safran, M. R., & Graham, S. M. (2002). Distal biceps tendon ruptures: Evaluation and treatment. Journal of the American Academy of Orthopaedic Surgeons, 10(2), 97-106.

Artykuł Zerwanie przyczepu dalszego bicepsa pochodzi z serwisu Twój Ortopeda.

Przyczyny i objawy palucha sztywnego

Przyczyny palucha sztywnego mogą być różnorodne, ale najczęściej związane są z przeciążeniem stawu śródstopno-paliczkowego, urazami stopy, deformacjami stóp lub chorobami stawów. Objawia się on sztywnością stawu palucha, bólem podczas chodzenia, powstawaniem guzka kostnego na górze stopy oraz trudnościami w wykonywaniu zgięcia i prostowania palucha.

Metody leczenia palucha sztywnego

W leczeniu palucha sztywnego istnieje kilka metod, które mogą pomóc złagodzić objawy i przywrócić normalną funkcję stopy. Oto najważniejsze z nich:

1. Iniekcje kolagenu, kwasu hialuronowego i/lub osocza bogatopłytkowego (PRP):

Iniekcje kolagenu, kwasu hialuronowego lub PRP mogą być stosowane w celu zmniejszenia bólu i zapalenia w stawie śródstopno-paliczkowym oraz poprawy ruchomości stawu.

2. Cheilektomia:

Cheilektomia polega na usunięciu nadmiernie rozwiniętej kości (osteofitów) i usunięciu zgrubiałej błony stawowej, co może pomóc w złagodzeniu bólu i poprawie zakresu ruchu.

3. Usztywnienie (artrodeza):

Artrodeza to zabieg polegający na usztywnieniu stawu śródstopno-paliczkowego poprzez zespolenie kości, co eliminuje ruchomość stawu i zapewnia stabilność.

4. Osteotomia Moberga:

To zabieg polegający na wycięciu trójkątnego klina po grzbietowej stronie I kości śródstopia, umożliwiające poszerzenie zgięcia grzbietowego stawu śródstopno-paliczkowego.

5. Osteotomia skracająca I kości śródstopia

To zabieg polegający na skróceniu I kości śródstopia. Umożliwia zmniejszenie przyparcia w stawie śródstopno-paliczkowym I. W efekcie dolegliwości bólowe znacząco zmniejszają się.

5. Operacja Kellera-Brandesa

To już nieco historyczna metoda stosowana jedynie u pacjentów „z niskimi oczekiwaniami”. Polega na usunięciu 1/3 proksymalnej paliczka bliższego palucha. Powstaje wówczas paluch wiszący. W efekcie dolegliwości bólowe znacząco zmniejszają się. Jednak ze względu na spory odsetek powikłań, raczej stanowi ciekawostkę

6. Endoprotezoplastyka stawu:

Endoprotezoplastyka stawu śródstopno-paliczkowego to zabieg polegający na wymianie uszkodzonego stawu na protezę, co może przynieść ulgę pacjentom z zaawansowanym paluchem sztywnym.

Podsumowanie

Paluch sztywny (hallux rigidus) może być problematycznym schorzeniem, które utrudnia codzienne funkcjonowanie. Istnieje kilka metod leczenia, które mogą pomóc złagodzić ból, poprawić ruchomość stawu i przywrócić normalną funkcję stopy. Ważne jest skonsultowanie się z doświadczonym specjalistą ortopedą, który pomoże dobrać odpowiednie leczenie dla konkretnego przypadku.

Jeśli odczuwasz ból stopy, ograniczoną ruchomość stawu palucha lub inne objawy palucha sztywnego, nie zwlekaj z wizytą u lekarza ortopedy. W naszej praktyce ortopedycznej twój-ortopeda.pl zapewniamy kompleksową opiekę medyczną i indywidualne podejście do każdego pacjenta, aby zapewnić najlepsze możliwe rezultaty leczenia.

Artykuł Paluch Sztywny (Hallux Rigidus) – Przyczyny, Objawy i Metody Leczenia pochodzi z serwisu Twój Ortopeda.

Przyczyny i objawy palucha koślawego

Przyczyny powstania palucha koślawego mogą być różnorodne, ale często związane są z noszeniem niewygodnego obuwia, genetyką, urazami stopy lub chorobami stawów. Objawia się on deformacją dużego palca, pojawieniem się guzka kostnego (bunionu) po stronie wewnętrznej stopy oraz bólem podczas chodzenia.

Metody leczenia operacyjnego

W przypadkach zaawansowanego palucha koślawego, gdy inne metody leczenia nie przynoszą oczekiwanych rezultatów, konieczne może być leczenie operacyjne. Istnieją różne techniki chirurgiczne, zarówno otwarte, jak i mało inwazyjne, które mogą być stosowane w leczeniu palucha koślawego.

Metody otwarte:

1. Scarf: Procedura scarf to jedna z najczęściej stosowanych metod chirurgicznego leczenia palucha koślawego. Polega na wykonaniu specjalnego cięcia w kości śródstopia oraz stabilizacji za pomocą śruby lub drutu.
2. Chevron: Technika chevron również polega na przecięciu kości śródstopia, ale w innym kierunku niż w przypadku metody scarf. Jest skuteczna zwłaszcza w przypadku umiarkowanego palucha koślawego.
3. Lapidus: Procedura lapidus jest bardziej inwazyjna niż scarf i chevron, polegając na stabilizacji pierwszego promienia z kością klinowatą przyśrodkową śródstopia przy użyciu płytki i śrub.

Metody małoinwazyjne:

1. MICA (Minimally Invasive Chevron and Akin): Metoda MICA to zaawansowana technika mało inwazyjnego leczenia palucha koślawego, która wykorzystuje specjalne implanty najwyższej jakości, takie jak te dostarczane przez firmę Arthrex. Polega na wykonaniu niewielkich cięć skóry i mniejszej ingerencji w struktury anatomiczne, co skraca czas rekonwalescencji i minimalizuje ryzyko powikłań.

Dlaczego wybrać metodę MICA z użyciem implantów Arthrex?

Metoda MICA z implantami Arthrex jest coraz bardziej preferowanym rozwiązaniem w leczeniu palucha koślawego z powodu jej wielu zalet. Implanty Arthrex charakteryzują się najwyższą jakością, trwałością oraz precyzyjnym wykonaniem, co gwarantuje skuteczność zabiegu i długotrwałe rezultaty.

Podsumowanie

Paluch koślawy może być nie tylko estetycznym problemem, ale także przyczyną bólu i ograniczeń ruchowych. W przypadku zaawansowanych przypadków, gdy inne metody leczenia nie przynoszą ulgi, leczenie operacyjne może być konieczne. Metoda MICA z użyciem stanowi nowoczesne i skuteczne rozwiązanie, które minimalizuje dolegliwości pooperacyjne i przyspiesza powrót do pełnej sprawności.

Jeśli cierpicie Państwo z powodu palucha koślawego i szukacie skutecznego rozwiązania, zapraszamy do konsultacji z naszymi doświadczonymi specjalistami. W naszej praktyce ortopedycznej twój-ortopeda.pl zapewniamy kompleksową opiekę medyczną i indywidualne podejście do każdego pacjenta.

Artykuł Paluch Koślawy: Przyczyny, Objawy i Metody Leczenia pochodzi z serwisu Twój Ortopeda.

Przyczyny i objawy zespołu kanału nadgarstka

Przypomnijmy, że zespół kanału nadgarstka jest spowodowany uciskiem nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka, co prowadzi do objawów takich jak ból, drętwienie palców I-IV, mrowienie i osłabienie mięśni dłoni. Przyczynami mogą być m.in. urazy, nadmierna praca manualna, cukrzyca, reumatoidalne zapalenie stawów oraz inne schorzenia układu mięśniowo-szkieletowego.

Metody Leczenia Operacyjnego

W przypadku zaawansowanego i nieustępującego CTS, kiedy inne metody leczenia nie przynoszą ulgi, konieczne może być leczenie operacyjne. Istnieją różne techniki chirurgiczne, które mogą być stosowane w leczeniu zespołu kanału nadgarstka. Oto najważniejsze z nich:

1. Klasyczna dekompresja kanału nadgarstka (open release):

To najstarsza i nadal najpowszechniej stosowana metoda chirurgicznego leczenia CTS. Polega na przecięciu powięzi za pomocą otwartego cięcia, co uwalnia ucisk na nerw i zapewnia ulgę od objawów.

2. Endoskopowa dekompresja kanału nadgarstka:

To mniej inwazyjna metoda leczenia CTS, która wykorzystuje endoskopowe narzędzia i małe cięcia skórne, minimalizując uszkodzenie tkanek i skracając czas rekonwalescencji.

3. Mini-Open dekompresja kanału nadgarstka:

Ta technika łączy zalety klasycznej dekompresji otwartej i endoskopowej, wykorzystując małe cięcia skórne i minimalnie inwazyjne podejście, przy zachowaniu możliwości dokładnej rewizji kanału nadgarstka.

Podsumowanie

Zespół kanału nadgarstka (CTS) może być przyczyną znacznego dyskomfortu i utrudnień w codziennym życiu. W przypadku braku poprawy po leczeniu zachowawczym, leczenie operacyjne może być konieczne. Istnieje wiele technik chirurgicznych, które mogą być stosowane w leczeniu CTS, z różnymi stopniami inwazyjności i efektywnością. Ważne jest skonsultowanie się z doświadczonym specjalistą ortopedą, który dobierze najlepszą metodę leczenia dla danego przypadku.

Jeśli cierpisz na zespół cieśni nadgarstka i zastanawiasz się nad leczeniem operacyjnym, zapraszamy do konsultacji z naszymi doświadczonymi chirurgami. W naszej klinice ortopedycznej „Twój Ortopeda” zapewniamy kompleksową opiekę medyczną i indywidualne podejście do każdego pacjenta, aby zapewnić najlepsze możliwe rezultaty leczenia.

Artykuł Zespół kanału nadgarstka (CTS) potocznie zwany zespołem cieśni nadgarstka – Przyczyny, Objawy i Metody Leczenia Operacyjnego pochodzi z serwisu Twój Ortopeda.